Tijdens een van onze zwerfwandelingen stuitten we op een verlaten huis. Het was duidelijk, dat er al lange tijd niemand meer was geweest. De deur hing half open in de sponning. Gordijnen hingen gerafeld voor de ramen, waar je niet meer doorheen kon kijken. Aangekoekt stof en spinrag, muizenkeutels in de vensterbank. Zelfs voor hen was er niets meer te halen. Alles ademde verlatenheid. Toch stond er een lege beker op de tafel, alsof iemand van plan was geweest terug te komen.
Mijn gedachten spinnen direct een verhaal rondom de beelden en ik besef, dat dat een valkuil is. Daarmee doe ik de situatie tekort en maak ik mij verantwoordelijk voor wat ik daar zie. Het zou genoeg zijn om er alleen te zijn, want een situatie zegt genoeg. In de stille aanwezigheid van de details ligt het geheel omsloten.
Meer blogs
-
En hoe het was?
Zittend hang ik in mijn gele stoel na stuiterend en genietend van alle warmte. De vallei ligt in de mist, acht slapende honden, draaiende vaatwassers en een wasmachine. Het was…
-
Puli pups in Chaumien
Onze pups zijn inmiddels hondjes. De weken zijn voorbijgevlogen sinds 10 november. Het was een hartenwens van mij om het leven met een puli ten volle te leven. Dat begon…
-
Zomaar een spinsel…
Als ik dit schrijf, realiseer ik me dat nog niemand weet, dat ze dit gaan lezen. Ik schrijf veel op facebook, maar daar ga ik verandering in brengen. Om verschillende…
-
Een weerspiegeling
Tijdens een van onze zwerfwandelingen stuitten we op een verlaten huis. Het was duidelijk, dat er al lange tijd niemand meer was geweest. De deur hing half open in de…