Onze pups zijn inmiddels hondjes. De weken zijn voorbijgevlogen sinds 10 november. Het was een hartenwens van mij om het leven met een puli ten volle te leven.
Dat begon in 2008 met Gijs, 1-op-1 en meant to be. Ik had zijn zusje Saar uitgekozen pikzwart met kleine krullen. Ik hield al een poosje van zo’n krullie.
Saar haalde de uitvliegdatum van 8 weken niet. Op een hele vroege ochtend ontsnapte ze en verongelukte op het eigen erf. Een stom ongeluk waar niemand wat aan kon doen. Gijs, haar broertje werd ons gegund, afgestaan door degene die hem op het oog had. Deze man zal ik altijd dankbaar zijn.
Gijs ging stiekem in de fietsmand mee naar mijn andere leven, mijn klas adopteerde hem. Aan boord, altijd los aan dek zonder weglopen, werd hij een lieveling in Amersfoort. De dekzwabber, waar niet mee te spotten viel.
Hij zwierf mee tijdens ons nomadenleven in de tijd tussen de boten en de boerderij nu. Met Griet en Bink. Drie honden in een campertje. Slapend op een berg onder de tafel. Daar zag ik de tribe-kwaliteiten van deze superslimme herdershonden. Google maar eens op wat ze kunnen: hongaarse puli’s.
Vorig jaar ontmoetten wij Henk met zijn zwarte en witte puli. Daar begon het verhaal van onze witjuffers. Margaret Kaaijk leidde een rescue voor 20 witkoppen. Allemaal een nieuw nest.
Wij gingen voor één, maar vonden er twee. We dachten dat Kalle de grens niet zo halen, en ‘sch**t’ dan heeft ze een fijne week tot die grens. Maar het is een taaie, met een talent voor hoeden van een groep. Niemand blijft achter. Daar zorgt ze voor. Alsof ze weet hoe dat voelt; meegenomen worden en bij een roedel horen. Het verhaal verder kennen jullie…. Vier gekleurde kleintjes bij Noya. Bink hàd toverballen.
In november 2024…. Het heeft mijn leven een bijzondere wending gegeven. Ze luisteren naar hun naam, gaan zitten voor een brokje, spelen buiten, slaan aan met de groten. Nog één prikje, dan mogen ze zonder mama Frankrijk in, voor Europa is er nog een prik nodig, maar die komt ook. Onverbiddelijk.
Als de lente zich aankondigt zijn de pups jonge honden, die een plek kregen in de roedel. Dan is er het moment dat ook de laatste twee hondjes hun bestemming gaan opzoeken. De laatste dagen gaan met gemengde gevoelens voorbij. Tot ze echt gaan!
Dan huil ik en droog mijn tranen, zoals bij elk afscheid. Wetend dat het zo is, de cyclus van leven.
Meer blogs
-
En hoe het was?
Zittend hang ik in mijn gele stoel na stuiterend en genietend van alle warmte. De vallei ligt in de mist, acht slapende honden, draaiende vaatwassers en een wasmachine. Het was…
-
Puli pups in Chaumien
Onze pups zijn inmiddels hondjes. De weken zijn voorbijgevlogen sinds 10 november. Het was een hartenwens van mij om het leven met een puli ten volle te leven. Dat begon…
-
Zomaar een spinsel…
Als ik dit schrijf, realiseer ik me dat nog niemand weet, dat ze dit gaan lezen. Ik schrijf veel op facebook, maar daar ga ik verandering in brengen. Om verschillende…
-
Een weerspiegeling
Tijdens een van onze zwerfwandelingen stuitten we op een verlaten huis. Het was duidelijk, dat er al lange tijd niemand meer was geweest. De deur hing half open in de…