Als ik dit schrijf, realiseer ik me dat nog niemand weet, dat ze dit gaan lezen. Ik schrijf veel op facebook, maar daar ga ik verandering in brengen. Om verschillende redenen werd het tijd om een andere vlag te hijsen. Met veel plezier heb ik bijna zeven jaar de vlag uitgestoken, de was uitgehangen en ook de vuile was laten luchten op mijn eigen tijdlijn. Ik vond het leuk te vertellen wat er gebeurt hier in Frankrijk.
Het waren vaak gedachtenspinsels, beetje voor me uit mijmeren. Ik had niet verwacht, dat het zoveel gelezen zou worden.
Vorig jaar was ik opeens klaar met veel zaken. Of het zo moest zijn zag ik ook een mega spam in mijn mailbox. Steeds kwam het op hetzelfde neer: we kunnen uw website upgraden, van een nieuwe look voorzien, zorgen voor meer bezoekers, andere bezoekers. Eerlijk gezegd keek ik niet meer naar mijn website om, zeker niet nadat het een paar keer niet lukte er iets aan te veranderen. Ook IONA ontglipte me. Dingen moeten bij mij altijd even sudderen, zo ook dit. Meestal gebeuren dan opeens de juiste dingen op het juiste moment. Ik besloot die andere koers te zoeken en te pakken. Er volgde een tijd van vormen, een deel van de oude graanzolder veranderde in een atelier. Ik kneedde mijn ideeën en ik verschoof kasten. Er volgden ’toevalligheden’. In de wei kwamen er schapen bij en oude liefde bleek echt niet te roesten. Ik pakte de laatste dozen uit en haalde een heksenbezem door mijn herinneringen en pakte de draad op. IONA werd eindelijk de plek waar ik met al mijn dromen naar toe ben gegaan, hier in de Morvan.
Even leek het of ik mijn handen en mijn hart niet kon samenbrengen. Maar ook dat kwam hoe het komen moest. Het “alleen nog doen wat ik leuk vind” past prima bij “gastvrijheid”. IONA is het atelier, naast maison Les Fourrées en de Auberge, want dat was onze plek -een herberg- en dat zal zo blijven.
Op dit moment wordt er hard gewerkt door Sabine en Yvon aan het uithangbord van deze plek. Een nieuwe website ontstaat onder hun magische handen. Het “hoe zeg ik wat ik wil laten weten” bracht diepe momenten met mijzelf, paniek zelfs.
Om nu plaats te maken voor een grote overgave. Het kan niet meer terug. En dàt in de tijd van Imolc. Mijn liefste jaarfeest. Op 14 februari treed ik naar buiten. De dag dat mijn moeder 100 jaar zou zijn geworden. Een mooi moment. IONA, grieks voor Johanna, ik heet Johanna -we noemen haar Joke- waarom eigenlijk? Was het zo’n grap dat ik kwam? Hier ben ik Jo’anna, soms Jeanne, maar ook wel Dzjok of Jokkùh. Leuk hè? Mijn moeder heette ook Johanna en ook Dorothea. Ze noemden haar Thea, dat voor mij voelt als Dea
In 2016 was ik op IONA en Écosse. Ik wist dat we naar Frankrijk zouden gaan, daar bedacht ik IONA-en-France. Dat nu pas kan gaan zijn, zoals het wilde zijn.
Ik vertrek niet van Facebook, maar ik neem IONA-en-France, CRONEVLEUGELS en DRAADKRACHT ook, mee naar hier. Jullie weten nu waar mijn huis woont. Tot gauw!
Voor een goede overgang vind je ook een paar terugblikken van Facebook.
Meer blogs
-
En hoe het was?
Zittend hang ik in mijn gele stoel na stuiterend en genietend van alle warmte. De vallei ligt in de mist, acht slapende honden, draaiende vaatwassers en een wasmachine. Het was…
-
Puli pups in Chaumien
Onze pups zijn inmiddels hondjes. De weken zijn voorbijgevlogen sinds 10 november. Het was een hartenwens van mij om het leven met een puli ten volle te leven. Dat begon…
-
Zomaar een spinsel…
Als ik dit schrijf, realiseer ik me dat nog niemand weet, dat ze dit gaan lezen. Ik schrijf veel op facebook, maar daar ga ik verandering in brengen. Om verschillende…
-
Een weerspiegeling
Tijdens een van onze zwerfwandelingen stuitten we op een verlaten huis. Het was duidelijk, dat er al lange tijd niemand meer was geweest. De deur hing half open in de…